Παρασκευή 11 Ιουλίου 2014

ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Μέρος Πρώτο:
Το Φάντασμα της Πόλης
Όνειρα ξεχασμένα
παλάμες ιδρωμένες και γόνατα που τρέμουν
Πως να σταθείς;
Μάτια κουρασμένα
να με κοιτάξουν προσπαθούν, μα πονάνε

Το άγγιγμα που ποθείς εχάθει
αόρατο πλάσμα που με κυνηγάς
τα βάσανα σου ξεκίνησαν, τη στιγμή που να πεθάνεις αποφάσισες
σ’ ένα στενό, σ’ ένα δωμάτιο υγρό
μια καθημερινή
ξεχασμένος και βρώμικος
Τα σοκάκια σε κυνηγούν
και μετά τα κυνηγάς και συ..
Πρώτος, άρα, ποιος θα φτάσει;
Ο πόνος ηδονή και η ηδονή πόνος
Ταξιδιώτης στα τρένα που σιωπούν
κι’ ακίνητα σε κατατρέχουν
Να φύγεις πια… δεν έχεις που να πας

Μικρέ ανόητε, μικρέ πολεμιστή
Πολεμάς το θάνατο και ξέρεις πως θα χάσεις
Μικρέ ανόητε, μικρέ πολεμιστή
Σύντομα τα μάτια σου θα μείνουν σφαλισμένα
-περισσότερο απ’ όσο ποθείς, το ξέρω-
Μικρέ ανόητε, μικρέ πολεμιστή
Αντίο.

Μέρος Δεύτερο:
Άκαμπτες Φιγούρες στου Χρόνου την Τροχιά
Και συ’ θα περιμένεις,
 το φάντασμα για να γυρίσει πίσω

Θ’ ακούς το κρυμμένο του ουρλιαχτό
Θα νοιώθεις το σώμα του να φλέγεται
και το μυαλό του να χορεύει

Και συ’ θα περιμένεις,
 το φάντασμα για να γυρίσει πίσω

θα προσκυνάς, θα χάνεσαι
θα υψώνεσαι, θα πέφτεις
θα γελάς παράξενα
την ώρα που θα τρέχεις

θα κάθεσαι, θα σκέφτεσαι
θ’ ακούς, θα ταξιδεύεις
θα μεθάς και θα κοιτάς
το φάντασμα σα φεύγει

μετά, θα χτυπήσεις
μετά, θα πονέσεις
καθώς το φάντασμα θα περιμένεις να γυρίσει

μετά, θα κρυφτείς
μετά, θα ουρλιάξεις
καθώς το φάντασμα θα περιμένεις να γυρίσει

κι’ όταν το φάντασμα γυρίσει
θα είσαι πια λιγάκι κουρασμένη
και θ’ αποκοιμηθείς
κι’ όταν ξυπνήσεις
το φάντασμα θα περιμένεις να γυρίσει
πάλι

ώσπου μια μέρα
το φάντασμα, θ’ αργήσει να γυρίσει
και συ
πως να το περιμένεις πια;
θα’ χεις ξεχάσει

Τετάρτη 9 Ιουλίου 2014

Η ΛΙΜΝΗ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

Η ΛΙΜΝΗ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΝΕΚΡΩΝ


Ζωντανοί Νεκροί κυκλώσανε τη λίμνη
σε κύκλο τέλειο
με χέρια ενωμένα
Στα γόνατα πεσμένοι
υμνούν
τα βαλτώδη της Νερά
Ταυτόχρονα τα πίνουν
Τα κεφάλια τους εκεί βουτούν
και βδέλλες καταπίνουν
το πυώδες αίμα του εγκεφάλου τους
Απόλυτη σιωπή
τα χέρια πάντα ενωμένα
Περιμένουν
με τα μάτια τους κλειστά
Αφουγκράζονται
τους ήχους των πλασμάτων
της Λίμνης
των Ζωντανών Νεκρών

Έκκληση:
"Ω, Παντοδύναμε εσύ θεέ
που τα Πάντα εξουσιάζεις
Προστάτη των Ψυχών μας
Γητευτή της Οικουμένης
Παρουσιάσου
Εμφανίσου
και δώσε μας το Φως σου"

Τα νερά ταράζονται
Βράζουν τα σωθικά της Λίμνης
κι' από μέσα ξεπηδά
το Αθάνατο θεριό της

"Ποιος το όνομα μου επικαλέστηκε
Ποιος τολμά να με καλεί
Χυδαία πλάσματα
Όρνεα σαρκοφάγα
Αφορισμένοι
Είστε το λάθος πείραμα
μιας απάτης
και η απόδειξη
της μικροπρέπειας σας
Δεν σας αξίζει η ζωή
μα ούτε και ο θάνατος
Γι' αυτό θα είστε Πάντα
Ζωντανοί Νεκροί
Παγιδευμένοι
στον οισοφάγο
της μαζικότητας σας
Δεν είστε Πολλοί αλλά Ένας
Ένας τεράστιος βούρκος
Εσείς είστε η Λίμνη
και τα βαλτώδη νερά της
είναι οι πράξεις σας"

Από τη ταραχή
τα χέρια πέφτουν στο κενό
Κοιτάχτηκαν με απορία
μαζί κι' απελπισία
Τη Λίμνη να θωρούν σταμάτησαν
και καθείς το δρόμο του επήγε να τραβήξει
Ξάφνου..
Κοντοστάθηκαν
Διαστολή της κόρης - Αμηχανία
Τι συμβαίνει;
Αχανή έκταση γης
γκρίζας και λαβωμένης
Λίμνες παντού και Ζωντανοί Νεκροί
να προσκυνούν
Μάζες Λιμνών - Μάζες Νεκρών ή Ζωντανών

Κοιτάχτηκαν και πάλι
Φοβήθηκαν
Τη μοναξιά τους;
Τη Λίμνη περικύκλωσαν και πάλι
ω, σαν να λησμόνησαν
τι μόλις είχε γίνει


ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΓΡΑΦΕΙ

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΓΡΑΦΕΙ

Εκεί στο δάσος
είμαι αρχηγός
Εδώ είναι το δάσος
και είμαι βασιλιάς
Τα κρανία στο χώμα
είναι στραμμένα προς τα εκεί
στη σοφίτα
ακούγεται μουσική
Δεκατρία σκαλοπάτια
Δεκατρείς χαραγματιές
Μάτια ελαφιού
Στο δάσος είμαι βασιλιάς
Μάνα, με πρόδωσες
Μάνα, με βίασες
κι' έμεινα στο δάσος μόνος
αρχηγός του δάσους
της μοναξιάς μου
Μάνα, τα μάτια σου είναι θαμπά
Τυφλώθηκες
ή μήπως...
  -"Φύγε από κοντά μου
    Εσύ είσαι το σκοτάδι"
  -"Γιατί με διώχνεις μητέρα;
    Δεν φταίω εγώ"
  -"Εσύ είσαι το σκοτάδι
    και είσαι επικίνδυνος"

Η Αγάπη δάκρυσε
σα με αντίκρισε
Το δικό μου βλέμμα ατάραχο
Η Αγάπη πείσμωσε
σα με αντίκρισε
Το δικό μου βλέμμα ασάλευτο
Η Αγάπη θύμωσε
σα με αντίκρισε
Το δικό μου βλέμμα παγωμένο
Η Αγάπη με χτύπησε
σα με ακούμπησε
Το δικό μου βλέμμα πληγωμένο
Η Αγάπη με κοίταξε κατάματα
και έφυγε
Το δικό μου βλέμμα
τη συνόδευσε στοργικά μέχρι το τέρμα
Αντίο, της έγνεψα
και γύρισα την πλάτη
Καιρός να σε ξεχάσω, ψιθύρισα
κι' αποκοιμήθηκα

Η μουσική στη σοφίτα
συνεχίζεται
Ληστές - Δυο
Πιστόλι - Φόνος; Βιασμός;
  -"Όχι, μη, μη με πλησιάζεις
    Άφησε με
    Πάρε αυτόν
    Είναι κρυμμένος στη ντουλάπα
    Βίασε αυτόν, όχι εμένα"
  -"Γιατί μητέρα, γιατί;"
Πυροβολισμός - Μητέρα Νεκρή
από χέρι παιδικό τρεμάμενο - Εκδίκηση

Χρόνια αργότερα,
ο βασιλιάς ακόμα ζει
στο δάσος του
Για πάντα ταπεινωμένος
πληγωμένος για πάντα
Επικίνδυνος και μόνος
Κραυγάζει
   "Γιατί μητέρα, γιατί;"



Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ

Καθώς ξυπνά χαμογελά
Την ομορφιά της φροντίζει
χωρίς υπερβολές
έτοιμη ο ήλιος να την βρει
Και ο Ήλιος της ανήκει

Νότες ολούθε
σε κάθε της κίνηση
Χορεύουν τα χέρια της
σαν το τσιγάρο της καπνίζει
Και η Μουσική της ανήκει και ο Χορός της ανήκει

Ο καφές αχνίζει
Ομίχλη στο πρόσωπο
Τα ρουθούνια της χορεύουν
Τα φρύδια τον ρυθμό κρατούν
Και η Μουσική της ανήκει και ο Χορός της ανήκει

Στο βλέμμα καθρεφτίζεται η προοπτική
Έξω ο ήλιος
τους ώμους της χαϊδεύει
Κι’ αυτή γελά
Και όσα το βλέμμα της αγγίζει της ανήκουν

Βαδίζει αργά
Ο χρόνος της ανήκει
Η μέρα υποκλίνεται στη χάρη της
Το μεσημέρι να την υποδεχτεί αδημονεί
Και ο Χρόνος της ανήκει

Στο πάρκο τα παιδιά
την όμορφη Κυρία καρτερούν
Και τα λουλούδια καθώς τα κόβει
ατενίζουν τη θωριά της και μαγεύονται
Κι’ η Φύση της ανήκει και τα Παιδιά της ανήκουν

Το απόγευμα
παίζει κρυφτό
στην αγκαλιά Της
Η νύχτα
τη σκιά Της εμφανίζει
Και ο Κόσμος όλος της ανήκει

Και τα μεσάνυχτα
στο λόφο
τον πιο ψηλό ανεβαίνει
Κι’ η ανάσα της
είναι ο άνεμος
Κι’ ο ιδρώτας της
το άρωμα του φεγγαριού

Κι’ η κορυφή υψώνεται
όλο και πιο ψηλά
την πιο όμορφη θέα να της χαρίσει
Και τα χόρτα
φιλούν τα γυμνά της πόδια

κι’ αυτή γελά

κι’ αυτή γελά

Μα το γέλιο της
κανείς δεν έχει ακούσει
κανείς το πρόσωπο της δεν έχει αντικρύσει
Το τραγούδι της μονάχα τα παιδιά ακούν
λίγο πριν κοιμηθούν
κι’ ονειρεύονται
στο πάρκο να βρεθούν
την Κυρία που γελά
να δουν

κι’ αυτή γελά

κι’ αυτή γελά 


ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ

ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ


Τα πάντα είναι μια παρεξήγηση
Ο τρόπος, το μέσο
η πράξη, το υπονοούμενο
Το παγκάκι τη ντροπής
Η ξευτίλα της στιγμής
Κρύβεσαι, γελάς
Ιδού η παρεξήγηση
Κρύβεσαι, μεθάς
Ιδού η παρεξήγηση
Σέρνεσαι, πετάς
Ιδού το κατηγορητήριο
Βλέπεις; Κοιτάς; Παρακολουθείς;
Παρεξήγηση
Τα πάντα είναι μια παρεξήγηση
Η ανέμελη στάση ζωής
Τα λόγια που τρέχουν
και δεν προφταίνεις να ελέγξεις
Η δήθεν ανεγκέφαλη συμπεριφορά
Η ανοησία
Τα βλέμματα σε δικάζουν
Δεν είσαι αυτό που φαίνεσαι
Όταν γελάς, κλαις
Όταν πίνεις, πενθείς
Όταν ουρλιάζεις, μοιρολογείς
Όταν πέφτεις, σακατεύεσαι
Όταν κοιμάσαι, πονάς
Όταν ξυπνάς, λυπάσαι

Χόρεψες το χορό
του ευλογημένου βασανιστηρίου