ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ
ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Μέρος Πρώτο:
Το Φάντασμα
της Πόλης
Όνειρα
ξεχασμένα
παλάμες
ιδρωμένες και γόνατα που τρέμουν
Πως να
σταθείς;
Μάτια
κουρασμένα
να με
κοιτάξουν προσπαθούν, μα πονάνε
Το άγγιγμα
που ποθείς εχάθει
αόρατο
πλάσμα που με κυνηγάς
τα βάσανα
σου ξεκίνησαν, τη στιγμή που να πεθάνεις αποφάσισες
σ’ ένα
στενό, σ’ ένα δωμάτιο υγρό
μια
καθημερινή
ξεχασμένος
και βρώμικος
Τα σοκάκια
σε κυνηγούν
και μετά τα
κυνηγάς και συ..
Πρώτος, άρα,
ποιος θα φτάσει;
Ο πόνος
ηδονή και η ηδονή πόνος
Ταξιδιώτης
στα τρένα που σιωπούν
κι’ ακίνητα
σε κατατρέχουν
Να φύγεις
πια… δεν έχεις που να πας
Μικρέ
ανόητε, μικρέ πολεμιστή
Πολεμάς το
θάνατο και ξέρεις πως θα χάσεις
Μικρέ
ανόητε, μικρέ πολεμιστή
Σύντομα τα
μάτια σου θα μείνουν σφαλισμένα
-περισσότερο
απ’ όσο ποθείς, το ξέρω-
Μικρέ
ανόητε, μικρέ πολεμιστή
Αντίο.
Μέρος
Δεύτερο:
Άκαμπτες
Φιγούρες στου Χρόνου την Τροχιά
Και συ’ θα
περιμένεις,
το φάντασμα για να γυρίσει πίσω
Θ’ ακούς το
κρυμμένο του ουρλιαχτό
Θα νοιώθεις
το σώμα του να φλέγεται
και το μυαλό
του να χορεύει
Και συ’ θα
περιμένεις,
το φάντασμα για να γυρίσει πίσω
θα
προσκυνάς, θα χάνεσαι
θα υψώνεσαι,
θα πέφτεις
θα γελάς
παράξενα
την ώρα που
θα τρέχεις
θα κάθεσαι,
θα σκέφτεσαι
θ’ ακούς, θα
ταξιδεύεις
θα μεθάς και
θα κοιτάς
το φάντασμα
σα φεύγει
μετά, θα
χτυπήσεις
μετά, θα
πονέσεις
καθώς το
φάντασμα θα περιμένεις να γυρίσει
μετά, θα
κρυφτείς
μετά, θα
ουρλιάξεις
καθώς το
φάντασμα θα περιμένεις να γυρίσει
κι’ όταν το
φάντασμα γυρίσει
θα είσαι πια
λιγάκι κουρασμένη
και θ’
αποκοιμηθείς
κι’ όταν
ξυπνήσεις
το φάντασμα
θα περιμένεις να γυρίσει
πάλι
ώσπου μια
μέρα
το φάντασμα,
θ’ αργήσει να γυρίσει
και συ
πως να το
περιμένεις πια;
θα’ χεις
ξεχάσει


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου